Андрэеў сад

Сёння я прапаную вам зазірнуць праз акно майго кабінета ў сад былога франтавіка, ужо, на жаль, нябожчыка, Андрэя Цімафеевіча Самца.

У спадчыну сваім дзецям пакінуў гаспадар сад. Восенню быў багаты ўраджай яблыкаў на старых дрэвах, з’явіліся плады і на маладых дрэўцах. Аднойчы разгулялася бура, шквалісты вецер зрываў і шпурляў на зямлю яблыкі, галінкі, лісце, лівень ліў сцяной і прыгінаў долу дрэвы. Калі ўсёсціхла і з-за хмар зноў выглянула сонейка, у садзе на маладой яблыньцы засталоя некалькі пладоў. Чырвонабокія, нібы снегіры, яны здалёк былі відаць.
Бег час. Ужо і сады апусцелі, адляцелі ў вырай птушкі, і толькі на маладзенькай яблыньцы ўсё вісеў яблык. Гэты румяны пачастунак, напэўна, чакаў гаспадара.
Неўзабаве выпаў снег, а праз некалькі дзён у шэрань прыбралася наваколле, дрэвы апранулі бялюткі вэлюм і сталі падобныя на нявест, што прыбраліся да шлюбу, а чырвоны яблык сярод белага хараства выдзяляўся яшчэ больш.
Цісканулі маразы, потым прыйшла адліга, зноў маразы, а яблык па-ранейшаму вісіць на
дрэве. Замарожаны, ён згубіў былую прыгажосць, але не прагу да жыцця. А можа, гэта дэманстрацыя ўдзячнасці гаспадару за падоранае жыццё?

Аліна Суднік

One Reply to “Андрэеў сад”

  1. Уважаемая Алина! Несколько лет тому назад (2года), в позднюю осень мне довелось бывать в Кличеве. Погода была ядренная, а сады еще изобиловал фруктами… Как садовод-любитель я завидовал Вам, а возвращаясь, вез побеги ваших фруктовых деревьев, что бы привить их, — хотя бы для памяти о своей Земле, прививаю в своем саду и жду урожая. Это только к слову. А вот ваше слово, да еще на чисто белорусском языке, да о таких людях, а которых рассказываете вы, — за душу берет. Спасибо Вам, что с такой душевной теплотой рассказываете о людях. Пишите, пожалуйста, больше. ваши публикации мимо меня не пройдут, обещаю Вам.Буду вспоминать чистую белорусскую мову. Владимир Дулебенец. Владивосток. 27.01. 2014 г.

Добавить комментарий