ПАКУЛЬ Б’ЕЦЦА СЭРЦА, ЁН БУДЗЕ СЛУЖЫЦЬ АЙЧЫНЕ

размещено в: Наши новости | 5

Пытанне  «Хто  мы  і  адкуль»,  канешне ж,  вельмі  хвалюе  ўсіх  нас.  Беларусь  і Расію  звязваюць  не  толькі  агульная  гістарычная  і  культурная  спадчына,  але  і  мільёны  людскіх  лёсаў.
Яскравы  прыклад  таму  клічаўлянін  Михаіл  Уладзіміравіч  АРЦІМОВІЧ.  Чалавек  ён  вайсковы,  але  прафесія  ў  яго  самая  мірная – інжынер-будаўнік.  Любая  прафесія  мае  сваю  спецыфіку  і,  адпаведна,  прад’яўляе  асаблівыя  патрабаванні  да  чалавека,  які  абраў  яе.
Адукацыю  атрымаў  у  Ленінградскім  вышэйшым  ваенна-інжынерным  вучылішчы. З  той  пары  ўсё  жыццё  сумяшчае  прафесійную  дзейнасць  ваеннаслужачага  з  усімі  спецыфічнымі  патрабаваннямі  да  вайскоўца  і  працу  спецыяліста  інжынернага  профілю,  дзе  важным  кірункам  з’яўляецца  работа  з  людзьмі.
За  некалькі  дзесяцігоддзяў  стаў  высокакласным  спецыялістам  і  дасканала  разбіраецца  ў  тонкасцях  і  дэталях  камунальнай  і  эксплуатацыйнай  гаспадаркі, як  цывільнай,  так  і  вайсковай.
У  прафесіі  ваеннага  інжынера  не  існуе  дробязей.  Зразумеў  гэта  з  самага  пачатку,  калі  зусім  яшчэ  юным  лейтэнантам  прыехаў   у    гарнізон  горада  Кушка.
І  тут  да  месца  будзе  дабавіць,  што  за  сваю  больш  як  стогадовую  гісторыю  Кушцы  выпала  місія  спачатку  быць  самай  паўднёвай  кропкай  Расійскай  Імперыі,  затым – Савецкага  Саюза,  а  цяпер  гэта  паўднёвы  фарпост  незалежнай  Туркменскай  дзяржавы.  На  працягу  ўсяго  гэтага  часу  нязменнымі  засталіся  для  гэтага  населенага  пункта  функцыі  ваеннага  горада,  горада-пагранічніка.  І  як  бы  не  мянялася  геапалітычная  сітуацыя,  у  асноўнага  насельніцтва  Кушкі – людзей  у  вайсковай  форме – заўсёды  адна  і  тая  ж  праца – зямлю  сваю  абараняць.
З  усіх  бакоў  добра  відаць  устаноўлены  на  усіх  бакоў  добра  відаць  устаноўлены  на  самай  высокай  сопцы  над  Кушкай    10-мятровы  каменны  крыж.  З’явіўся  ён  тут  у  1913  годзе  з  нагоды  300-годдзя  царскага  дома  Раманавых.  У  зямлі  пад  крыжам  вялікая  часоўня,  на  сценах  якой  яшчэ  чытаюцца  надпісы,  пакінутыя  салдатамі  пачатку  мінулага  веку.  Такіх  крыжоў,  заказаных  і  ўзведзеных  па  адзіным  праекце,  было  ўсяго  чатыры – па  адным  на  чатыры  самыя  крайнія  кропкі    Расійскай  Імперыі. З  гісторыі  вядома,  што  Кушка  сваю  назву  атрымала  ад  украінскага  слова, якое  абазначала  футляр,  у  якім  касцы  насілі  свае  тачыльныя  камні.
Туркменскую  ваенную  акругу  выбраў  сам,  яшчэ  з  дзяцінства  марыў  на  свае  вочы  пабачыць  Ферганскую  даліну,  якую  за  яе  багацці  і  жывапіснасць  называюць  жамчужынай  Цэнтральнай  Азіі,  пакаштаваць  дзіковінныя  фрукты,  пагрэцца  на  азіяцкім  сонейку.
Гады  яго  станаўлення  прыйшліся  на  канец  70-х,  службу ў  ваенным  гарнізоне  ў  хуткім  часе  прыйшлося  сумяшчаць з  пастаяннымі  камандзіроўкамі  ў Афганістан,  дзе  неабходна  было  будаваць  ваенныя  гарадкі  і  ствараць  інфраструктуру  са  зручнасцямі  і  камунікацыямі.  Міхаіл  Уладзіміравіч  не  па  чутках  ведае  ўсё  аб  знаходжанні  абмежаванага  ваеннага  кантынгенту  ў  Афганістане,  аб  душманах  і  сусветнай  палітыцы.
А  паколькі  ён  вельмі  цікавы  суразмоўца,  шмат  дзе  пажыў,  то  пагутарыць  з  ім  на  любую  тэму  даволі  карысна.                      5  гадоў  службы  ў  Кушцы  не  прайшлі  бясследна.  Яго  характар  загартоўваўся  на  ахопленай  вайной  зямлі  Афгана,  там  жа  атрымаў  азы  прафесійнага  майстэрства.  Такія  якасці  як  працавітасць,  засяроджанасць,  акуратнасць,  дакладнасць,  увага  і  павага  да  людзей,  добрасумленнасць  сталі  нормай  яго  жыцця.
Пасля  Кушкі  быў  запрошаны  на  выкладчыцкую  пасаду  ў  альма-матэр,  але  ў  хуткім  часе  зразумеў,  што  больш  падабаецца  практычнае  прымяненне  ведаў,  а  таму  наступным  месцам  службы  стала  Украiна – Жытомiр,  Хмяльнiцкi,  Вiннiца,  Кіеў.  Сям’я  жыла  ў  Вінніцы,  дочкі  Вераніка  і  Юля  вучыліся  ў  школе,  а  ён,  як  заўсёды,  у  камандзіроўках.  Быў  заняты  на будоўлі  новых  гарнізонаў  і  па-лігонаў  пад  Данецкам,  Луганскам,   Харкавам  для  дыслакацыі  ваенных  часцей,  выведзеных  з  Германіі,  Чэхаславакіі,  Венгрыі.
Калі  ў  Спітаку  здарылася  трагедыя – магутны  землятрус —  спатрэбіліся  вялікія  сілы,  каб  аднавіць  ушчэнт  разбураныя  гарады  і  малыя  населеныя  пункты.  У  ліку  тых,  хто  нанова  адбудоўваў   армянскія  гарады,  былі  і  вайскоўцы.  Міхаіл  Уладзіміравіч  працаваў  на  будаўніцтве  вайсковых  i цывiльных аб’ектаў  у  Кіравакане,  у тым лiку, i на  будаўніцтве  школы-дзесяцiгодкi, а  такую ж  школу  ў  Ленінакане  ўзводзілі  англічане.  “Кіраваў  англійскай  будоўляй  вельмі  дасведчаны  чалавек, сапраўдны английскi лорд,  –   расказвае  Міхаіл  Уладзіміравіч.  — Мы з  iм  пазнаёмiлiся  i даволi часта бывалi  адзiн у другога на будаўнiчай пляцоўцы. Напярэдадні  здачы  аб’екта,  на  ўрачыстую цырымонію  была  запрошана  сама  прэм’ер-міністр  Вялiкабрытанii,  а  ў  англiчан  застопарыліся  работы  з-за  адсутнасці  водазабеспячэння.  Вось  яны  і  звярнуліся  за  дапамогай  да  нас,  вайсковых будаўнiкоў”.  Міхаіл  Уладзіміравіч  узяўся  вырашыць  гэту  праблему  і  бліскуча  з  ёй  справіўся.  За гэта ён,  як  адзiн  з  лепшых  рускіх  спецыялістаў,  быў  прадстаўлены  самой  “жалезнай  ледзі”.  Аўдыенцыя  з  Маргарэт  Тэтчар  стала  адной  з  самых  запамінальных  падзей  гэтага  перыяду  яго  жыцця,  а  моцны  поціск  яе  далікатнай рукі  запомніў  назаўсёды.
Жыццёвыя  перакрыжаванні  ўвесь  час  зводзiлi  яго  з  цікавымі  людзьмі,  сярод  іх  і  даволі  вядомыя  асобы,  такія  як  генералы  А. Лебедзь, Б. Громаў, П. Грачоў,  А. Руцкой,  Ю. Шаталін.  Займаючы пасаду губернатара Краснаярскага края, А. I. Лебедзь  нават запрашаў  яго  ў склад  ураду,  на  высокую  пасаду  ў  мiнiстэрстве.  Гэта  запрашэнне  на  фірменным  бланку  з  аўтографам губернатара  цяпер  вісіць  у  рамцы  над  рабочым сталом  Міхаіла  Уладзіміравіча, як  сімвал  памяці  і  знак  прызнання  прафесіяналізму.
Пасля  Кіева  лёс  закінуў  яго на ўзбярэжжа Арктыкі.  Служыў у складзе  Паўночнага Флота  Савецкага  Саюза,  а  потым  Расіі.  Дэмабілізаваўся  з  пасады  начальніка  мантажнага  ўпраўлення  Паўночнага  Флота.
Пасля  выхаду  на  пенсію  сям’я “асела”  ў  горадзе  юнацтва  Санкт- Пецярбургу.  А  ён  па-ранейшаму  ў  камандзіроўках.  Зараз працуе  ў  Севераморску.  Яго  веды,  вопыт  вельмі  запатрабаваныя  Міністэрствам  абароны  і  Ваенна-марскім  флотам  Расіі.  І  пакуль  б’ецца  сэрца,  пакуль  ёсць  сілы,  ён  будзе  служыць  Айчыне.
На    малой  радзіме  ён  таксама  часты  госць.  Нягледзячы  на  вялікую  адлегласць, пры  любой  магчымасці  мчыць  да  матулi.  З  задавальненнем  сустракаецца  са  школьнымі  сябрамі,  роднымі  і  наталяе  душу  непаўторным  водарам  клічаўскіх  лясоў.
Падпалкоўнік  М. У. Арцімовіч  адзначаны  некалькiмi  дзяржаўнымі  ўзнагародамі  Расіі, самымi  важнымi  з  iх  лiчыць  медаль  “За  баявыя  заслугі”  і  знак  “Выдатнік   ваеннага будаўніцтва”.

Аліна СУДНІК.

5 Responses

  1. Тамара Козелло

    Перечитала статью несколько раз. Конечно я знала, что Михаил Владимирович очень интересный человек с большим жизненным опытом, добрый, чуткий, отзывчивый. Но очень многое стало для меня откровением. Я горжусь тобой, Михаил и желаю, чтобы твоя дальнейшая жизнь была такой же яркой и насыщенной интересными встречами и событиями. Спасибо, Алина, что в своих статьях о лучших людях моего любимого Кличева вы пишете о моих одноклассниках.

  2. Матюшонок Валлерий Григорьевич

    Я, как офицер-геодезист, знаком с работой военных инженеров-строителей не по наслышке. Романтику летней жары, осенне-весенней хляби и зимней вьюги военные геодезисты по братски делили с военно-инженерными войсками.
    Прошло более сорока лет с тех пор как мы окончили военные училища, но юноше кая романтика и уверенность в правильности выбора нашего жизненного пути офицера не покинули нас. И это наглядно демонстрирует Михаил Владимирович. Оптимизм по жизни, умение находить положительное и даже юморное в повседневности- его характерные черты. Верной дорогой идете, товарищ!
    С уважением В.матюшонок, одноклассник М.Артимовича.

  3. Светлана

    С интересом прочитала статью! Очень интересно переплетаются биографические и географические сведения. Алла мастер своего дела.Ей удалось точно раскрыть характер человека Видно, что перед нами очень интересный, умный офицер,с прекрасными деловыми качествами. Но в тоже время чувствуется скромность человека.С интересом слежу за циклом статей. Горжусь земляками. Продолжайте это начинание! Уверена, что наша Кличевщина богата на интересных людей.

  4. Алина

    спасибо, Вячеслав Антонович, за добрые слова и хоршие дополнения к портрету героя публикации, мне приятно, что удалось отыскать «белые»пятна в биографии Михаила Владимировича.

  5. Борщевский Вячеслав Антонович

    Выпускник СШ №1 г. Кличева
    Борщевский В.А.

    С интересом ознакомился с материалом в отношении моего одноклассника – Артимовича М.В.
    Надо заметить, что многие факты его жизненного пути для меня явились откровением, хотя мы ежегодно по нескольку раз встречаемся в Кличеве.
    Жаль, что не прозвучало в статье, что М.В. выпускник СШ №1 1970 года, и я это хочу подчеркнуть и акцентировать на этом внимание.
    Наряду с этим, такая богатая биография и география в его судьбе – это «аккурат» в характере М.В. Еще со школьной скамьи у него было шило в одном месте, все стремился объять необъятное, находился в постоянном поиске. Однако — это скорее положительное его качество, чем отрицательное.
    Важным является то, что он сохранил теплые чувства к своей малой Родине, одноклассникам. При всей своей занятости ежегодно приезжает на встречи выпускников в СШ №1, по-доброму и с теплотой относится к землякам.
    Я желаю ему всего наилучшего, чтобы еще долго не угасал его энтузиазм и инициатива.
    Так держать – Миша!
    Мне повезло с моими одноклассниками, в их числе Бусел В.П., Сыромолот В.И., Матюшонок В.Г., Артимович М.В. и многие другие.
    Они не искали легких путей, куда бы их не забрасывала судьба, стойко переносили тяготы и лишения военной службы. Это настоящие патриоты своей Родины.
    Вместе с тем, наш жизненный путь идет к закату и надо бы позадуматься о некоторых итогах. Выражу эту мысль словами поэта С.Есенина: «…Стой душа, мы с тобою проехали
    Через бурный положенный путь!
    Разберемся во всем что видели
    Что случилось, что сталось в стране
    И простим, где нас горько обидели
    По чужой и по нашей вине».

    Также, спасибо корреспонденту газеты Судник А.В. за то, что нашла такую весомую, значимую, актуальную тему для публикаций и воплощает целенаправленно в жизнь эту идею.

    С уважением,
    В. Борщевский

Оставить ответ

:wink: :twisted: :roll: :oops: :mrgreen: :lol: :idea: :evil: :cry: :arrow: :?: :-| :-x :-o :-P :-D :-? :) :( :!: 8-O 8)